Soms staat de tijd stil in mijn praktijk. Zoals die middag waarop de eigenaresse van Bibi belde – één uur voordat haar hond zou worden ingeslapen.

Bibi, een 12-jarige Spaanse rescue, had volgens regulier bloedonderzoek ernstig nierfalen. Haar ureum- en creatininewaarden waren sterk verhoogd. De conclusie leek helder: weinig perspectief. Maar haar eigenaresse voelde dat het verhaal nog niet compleet was.

En toen ik Bibi zag – al was het via een filmpje – zag ik geen hond die opgegeven had. Ik zag levendigheid in haar ogen. Alertheid. Aanwezigheid. Dat strookte niet met het beeld van een terminaal uitgeput dier in eindstadium nierfalen.

Dat was het moment waarop we besloten verder te kijken.